Sijui Nini Kinaniuma

Nilikuwa na miaka ishirini na mbili nilipojifunza kwamba machozi yanaweza kuja bila sababu. Nilikuwa nimehitimu, nilikuwa na marafiki, nilikuwa na maisha ambayo kwa nje yalikuwa sawa. Lakini ndani yangu kulikuwa na ukimya mzito. Usingizi ulikuwa mgumu. Chakula kilikuwa bila ladha. Na watu waliponiuliza, “Unafanya nini?” sikuwa na jibu. Sijui. Sijui nini kinaniuma.

Familia yangu ilijaribu kusaidia kwa njia zao. Wengine walisema ni roho mbaya. Wengine walisema ninahitaji mchungaji. Wengine walisema ni wivu wa watu. Nilikubali yote kwa kichwa kikiwa kimeinama, kwa sababu nilikuwa na aibu ya kusema ukweli: sikuwa na neno la kuelezea hali yangu.

Rafiki yangu wa shule alikuwa ndiye aliyenivunja ukimya. Alisema, “Hii si laana. Inaitwa depression, na ni ugonjwa kama wengine.” Nilicheka. “Hiyo ni kitu cha Wazungu,” nikasema. Lakini alinisukuma niende kwenye kliniki ya afya ya akili. Siku ya kwanza, nilikaa kwenye chumba kidogo chenye ukimya na mshauri, nikalia, nikazungumza kuhusu kila kitu nilichokuwa nimekibeba — kwa mara ya kwanza baada ya miezi mingi.

Sijui leo kikamilifu kilichokuwa kinaniuma. Lakini najua jambo moja: sio udhaifu, sio laana. Ni ugonjwa, na ugonjwa unaweza kutibiwa. Ukimya wangu wa siri ulikuwa mwanzo wa matatizo. Kuzungumza kwa sauti — hata kwa mtu mmoja — ulikuwa mwanzo wa uponyaji.